راه را باید رفت

هو الرحمن الرحیم

انَّ الَّذینَ قالوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ استَقاموا فَلا خَوفٌ عَلَیهِم وَلا هُم یَحزَنونَ الأحقاف: ١٣

راه را باید, رفت،
ثبات قدم و استقامت یعنى همین؛ اینکه همهى توجّهت به مقصد باشد و هیچ عاملى و هیچ مانعى نتواند تو را از مسیر منحرف یا در میانهى راه متوقّف کند
راه را باید رفت تا به مقصد رسید.. شیاطین دست به دست هم دادهاند تا تو را از رفتن پشیمان کنند؛ نفْس هم بدش نمىآید با هزار عذر و بهانهى به ظاهر منطقى و قابل قبول با شیطان همنوا شود
اما دوست، از مقصد تو را مىخواند و راه را باید رفت..
براى رسیدن به دوست باید سختى راه را به جان بخرى.. پس تعلل نکن؛
حتى اگر مَرکب طىّ طریقت را زدند، حتى اگر کسى در این مسیر تو را همراهى نکرد، حتى اگر از زمین و آسمان گلوله ریختند، راه را ادامه بده..
لنگ و لوک و خفتهشکل و بیادب، سوی او میغیژ و او را میطلب.
. پایان این راه، شهادت است..